ZEITGEIST «The Truth»

ZEITGEIST

Άνθρωποι και ιδέες πίσω από την ταινία
zeitgeist

Από:Ιερά Μονή Παντοκράτορος

Γι’ αυτούς που παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς τις ζυμώσεις και τις εξελίξεις στον χώρο της νεοεποχίτικης διανόησης, ήταν θέμα χρόνου πριν το συνομωσιολογικό  πνεύμα της εποχής οργανωθεί σε σύστημα και φυσικά, αγγίξει θρησκευτικά θέματα. Η μόνη έκπληξη ήταν ίσως, ότι τελικά τίποτα δεν είναι άσχετο ή ανεξάρτητο, τίποτα δεν είναι αυθόρμητο, αλλά όλα έχουν τον σκοπό και τον στόχο τους και εργάζονται ασταμάτητα για την επίτευξή του. Και αφού μας παραμύθιαζαν κάποια χρόνια με τις γνωστές θεωρίες συνομωσίας, για ανθρώπους πίσω από παρασκήνια που κινούν τα νήματα, που βρίσκονται πίσω από κάθε πόρτα και παρακολουθούν, που καθοδηγούν την παγκόσμια ιστορία, πολιτική, δημόσια και ιδιωτική ζωή, και προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι αυτοί που μας τα αποκαλύπτουν είναι οι ίδιοι εκτός συστήματος, outsiders με υψηλό I. Q., που μπορούσαν να βρουν την αλήθεια που κρύβονταν πίσω από τα γεγονότα, να τα ερμηνεύσουν, και να μας ενημερώσουν,  τελικά αποδεικνύεται ότι είναι και αυτοί μέρος του δόλιου μηχανισμού εκμετάλλευσης, χειραγώγησης και παραπλάνησης του κόσμου, με μόνο στόχο την προσβολή της αξιοπιστίας του Χριστιανισμού. Για άλλη μια φορά ο Χριστός και οι Χριστιανοί κατασυκοφαντούνται, όχι από καινοφανή κινήματα αλλά από τις ίδιες παλιές, γνωστές οργανώσεις του αποκρυφισμού, της θεοσοφίας, του μασονισμού.

Στην χώρα μας- δόξα τω Θεώ- υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σκέφτονται… Παρακολουθούν με προσοχή «τα σημεία των καιρών», τις ποικίλες ενέργειες τέτοιων οργανισμών, που γεννούν και διαδίδουν ως νόσο νεοεποχίτικα κινήματα. Ο μιμητισμός, η ψευτοκουλτούρα και η επίδειξη διανόησης βοηθούν πολύ στους σκοπούς αυτών που θέλουν να ελέγξουν και να υποτάξουν τα πάντα. Οι δε στόχοι και ό,τι θεωρούν εχθρικό πιστεύουμε ότι αξίζει από όλους να ερευνηθεί ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι. Τι τους ενοχλεί και τι θέλουν επιτέλους να πετύχουν ελέγχοντας την σκέψη μας; Ας σκεφτόμαστε!

Ένα τέτοιο κίνημα είναι και το Zeitgeist, και αυτό που σκοπεύει να κάνει το παρόν κείμενο είναι να δείξει ότι και αυτό, όπως και τόσα άλλα κινείται στους γνωστούς χώρους των αποκρυφιστικών ιδεών της θεοσοφίας-μασονισμού.

Κάντε κλικ για την συνέχεια:

http://www.impantokratoros.gr/zeitgeist.el.aspx

ΠΩΣ ΕΠΕΚΡΑΤΗΣΕ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ


Κατευθυνόμενη προπαγάνδα και σύγχυση

Η προπαγάνδα, που συστηματικά ασκείται στις μέρες μας από διάφορες πλευρές, δημιουργεί συνήθως τέτοια σύγχυση, ώστε πολλοί από μας κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε ακόμη και τα αυτονόητα. Σε πολλές περιπτώσεις το αποτέλεσμά της είναι η πλήρης διαστροφή της ιστορικής αλήθειας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιας έντεχνα κατευθυνόμενης και μεθοδευμένης προπαγάνδας είναι οι ισχυρισμοί των γνωστών αρχαιολατρών της εποχής μας (οπαδών της αρχαίας ειδωλολατρίας και της αναβίωσής της), ότι ο Χριστιανισμός επικράτησε με τη βία!, ότι επεβλήθη με αυτοκρατορικά διατάγματα!, ότι εξεδίωξε την αρχαία ελληνική θρησκεία!, ότι οι Χριστιανοί κατέστρεψαν τα αρχαία μνημεία (βλ. τεύχ. 37 του εντύπου μας)!, ότι διέπραξαν φοβερά εγκλήματα (προβάλλεται κατά κόρο η μοναδική ίσως περίπτωση της δολοφονίας της φιλοσόφου Υπατίας στη Αλεξάνδρεια. Αν υπήρχε και άλλο τέτοιο γεγονός, θα ήταν προφανώς πασίγνωστο μέσω της σύγχρονης προπαγάνδας: βλ. και τεύχ. 66 του εντύπου μας)! και πολλά άλλα. Η αρχαία ειδωλολατρία προβάλλεται συνήθως ως «όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος», ο δε Χριστιανισμός ως σκοταδισμός, φανατισμός, μισαλλοδοξία και οσπισθοδρόμηση. Η επιχειρούμενη διαστροφή περιβάλλεται ακόμη και επιστημονικό μανδύα: γίνεται επιλεκτική χρήση των πηγών η κάποιων μεμονωμένων μαρτυριών για ό,τι συμφέρει την προπαγάνδα, ενώ αγνοείται εντελώς ο κύριος όγκος των πηγών, ο οποίος συνήθως μαρτυρεί για το αντίθετο.

Επειδή η αναζήτηση και η προβολή της αλήθειας είναι χρέος όλων μας, θα υπενθυμίσουμε στο τεύχος αυτό κάποια στοιχεία πολύ γνωστά από την ιστορία των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, τα οποία κινδυνεύουν να ξεχαστούν, απαντώντας παράλληλα σε ερωτήματα, όπως: Ποιώνει είναι οι διώκτες και ποιώνει οι διωκόμενοι στη συνάντηση του Χριστιανισμού με τον αρχαίο ειδωλολατρικό κόσμο; Ποιώνει επέβαλαν με τη βία θρησκευτικές αντιλήψεις και πρακτικές; Ποιώνει προέβησαν σε συστηματικούς διωγμούς εναντίον συνανθρώπων τους με άλλη πίστη; Ποιώνει διέπραξαν φοβερά εγκλήματα, χύνοντας το αίμα εκατομμυρίων Μαρτύρων; Πως και γιατί επεκράτησε, τελικά, ο Χριστιανισμός;

Η πραγματικότητα των Διωγμών

Όπως είναι γνωστό, ο Χριστιανισμός γεννήθηκε στους κόλπους του μονοθεϊστικού Ιουδαϊσμού, αλλ’ αναπτύχθηκε και διαδόθηκε στο ειδωλωλατρικό περιβάλλο του ελληνορωμαϊκού κόσμου, όπου κυριαρχούσε η λατρεία του Δωδεκάθεου και κάποιων νεότερων θεοτήτων, που προστέθηκαν σ’ αυτό. Κατά τη γέννησή του αντιμετωπίστηκε ως ιουδαϊκή αίρεση. Οι Ιουδαίοι προφανώς δεν αντελήφθησαν ποιος ακριβώς ήταν ο Ιησούς Χριστός, γι’ αυτό εσταύρωσαν τον «Κύριο της Δόξης» (Α’ Κορ. 2,8). Η Θυσία και το Μαρτύριο ήταν εξ αρχής χαρακτηριστικά της Χριστιανικής Εκκλησίας. Ο Ιησούς Χριστός, η Κεφαλή της Εκκλησίας, είναι ταυτόχρονα ο πρώτος Μάρτυρας του Χριστιανισμού. Όπως μας πληροφορούν οι Πράξεις των Αποστόλων και οι Επιστολές του απ. Παύλου, ο Ιουδαϊσμός ήταν ο πρώτος θεσμός, που εδίωξε την Εκκλησία, θεωρώντας την ως απειλητική αίρεση.

Παρόμοια ήταν και η στάση του εθνικού (ειδωλολατρικού) κόσμου. Οι εθνικοί κατηγορούσαν τους Χριστιανούς για «θυέστεια δείπνα» (δήλθε μετάληψη αίματος στη Θεία Ευχαριστία) και «οιδιπόδειες μίξεις» (γάμους μεταξύ «αδελφών», όπως αποκαλούντο οι Χριστιανοί μεταξύ τους). Η σύγκρουση με τη ρωμαϊκή πολιτεία ήταν αναπόφευκτη από τη στιγμή που οι Χριστιανοί αρνούντο πεισματικά να προσφέρουν θυσίες και θυμίαμα (αναγνωρίζοντας θείες ιδιότητες) στον αυτοκράτορα και στους θεούς, που εκείνος αναγνώριζε. Μη λησμονούμε ότι την εποχή εκείνη ο εκάστοτε Ρωμαίος αυτοκράτορας, πέραν του ότι διεκδικούσε για τον εαυτό του θείες ιδιότητες, ήταν ο κατ’ εξοχή εκφραστής και εκπρόσωπος της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, κατείχε δε και το αξίωμα του «Μέγιστου Αρχιερέα» («Pontifex Maximus») των ειδώλων και μετείχε ενεργά στις λατρευτικές εκδηλώσεις. (Ας θυμηθούμε και το μετέπειτα εγχείρημα του Ιουλιανού, 361-363 μ.Χ., ο οποίος τόσο επαινείται από τους σύγχρονους αρχαιολάτρες και ο οποίος προσπάθησε ακριβώς να μιμηθεί το παράδειγμα των προκατόχων του αυτοκρατόρων διωκτών του Χριστιανισμού). Έτσι ο Χριστιανισμός πολύ νωρίς πέρασε στη παρανομία: οι Χριστιανοί εδιώκοντο μόνο για το όνομά τους (nomen ipsum)! μόνο επειδή δήλωναν ότι είναι Χριστιανοί!

Η αφορμή για την έναρξη των μεγάλων Διωγμών, που συγκλόνησαν την Εκκλησία για δυόμισι περίπου αιώνες (64-313 μ.Χ.), δόθηκε όταν ο παράφρων αυτοκράτορας Νέρων (54-68 μ.Χ.) κατηγόρησε τους Χριστιανούς για τη μεγάλη πυρκαγιά στη Ρώμη το 64 μ.Χ. Πλήθος Χριστιανών οδηγήθηκε τότε στο μαρτύριο, μεταξύ των οποίων και οι Πρωτοκορυφαίοι απόστολοι Πέτρος και Παύλος. Το παράδειγμα του Νέρωνα μιμήθηκαν οι αυτοκράτορες Δομιτιανός (81-96), Τραϊανός (98-117), Ανδριανός (117-138), Αντωνίνος (138-161), Μάρκος Αυρήλιος (161-180) και Μαξιμίνος (235-238). Οι Χριστιανοί υφίσταντο φρικτά βασανιστήρια και εθανατώνονταν με τη ρίψη τους στη πυρά η στα θηρία η με επωνείδιστο σταυρικό θάνατο. Μόνο όσοι ήσαν ρωμαίοι πολίτες είχαν την «τύχη» να θανατώνονται με ξίφος. Τότε μαρτύρησαν οι άγιοι Ιγνάτιος Αντιοχείας (107), Πολύκαρπος Σμύρνης (156) κ.α.. Την περίοδο αυτή οι Χριστιανοί εδιώκοντο με βάση τη νομοθεσία περί μυστικών εταιρειών: ο Χριστιανισμός εθεωρείτο «collegium illicitum» («απαγορευμένη εταιρεία»).

Κάποιοι αυτοκράτορες επέδειξαν ανεκτικότερη στάση, όμως κατά τον γ’ και δ’ μ.Χ. αιώνα οι διωγμοί γενικεύτηκαν με μεγαλύτερη ένταση σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Οι αυτοκράτορες αυτής της περιόδου θεωρούσαν την επίσημη θρησκεία ως παράγοντα ενότητας της αυτοκρατορίας. Η εθνική θρησκεία (ειδωλολατρία) προβαλλόταν ως ουσιώδες στοιχείο του μεγαλείου της. Έτσι ο Δέκιος (249-253), ένας από τους μεγαλύτερους διώκτες του Χριστιανισμού, επέβαλλε με διάταγμά του (249) τη συμμετοχή όλων των υπηκόων σε γενική θυσία. Ο Χριστιανισμός καταδικάστηκε πλέον ως «religio illicita» («απαγορευμένη θρησκεία») και νέοι απηνείς διωγμοί άρχισαν. Γνωστοί επίσκοποι, συνοδευόμενοι από κληρικούς τους και πολυάριθμους πιστούς, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πόλεις τους για να αποφύγουν τις διώξεις των αρχών, όπως οι άγιοι Κυπριανός Καρθαγένης (200-258) και Διονύσιος Αλεξανδρείας (248-264). Τα βασανιστήρια ήταν τόσο φρικτά, ώστε λίγοι κατόρθωναν να αντέξουν. Ο διωγμός ανέδειξε πλήθος Μαρτύρων, αλλά δημιούργησε και πλήθος «πεπωκότων» (lapsi), δηλ. αρνητών του Χριστού. Κάποιοι έσπευδαν να προμηθευθούν η να εξαγοράσουν ψευδείς βεβαιώσεις (libeli) ότι θυσίασαν στα είδωλα, για να αποφύγουν το μαρτύριο («λιβελλοφόροι» η «δηλωσείες»), η Εκκλησία, όμως, τους αντιμετώπισε κι αυτούς ως «πεπτωκότες». Την ίδια περίπου τακτική εφάρμοσε ο διάδοχος του Δεκίου Βαλεριανός (253-260). Ακολούθησε περίοδος ειρήνης επί Γαλλιηνού (260-268) και Διοκλητιανού (284-305), όμως ο Διοκλητιανός, 19 ολόκληρα χρόνια μετά την άνοδό του στον θρόνο, αποφάσισε να εξαπολύσει τον τελευταίο και σκληρότερο διωγμό εναντίον των Χριστιανών (303), εκδίδοντας τέσσερα σχετικά διατάγματα. Με το πρώτο διέτασσε α) την κατεδάφιση όλων των χριστιανικών Ναών, που είχαν εν τω μεταξύ οικοδομηθεί, β) την καύση όλων των χριστιανικών βιβλίων, γ) την καθαίρεση από κάθε τιμή και διάκριση όσων Χριστιανών κατείχαν τιμητικές θέσεις και δ) τη στέρηση της ελευθερίας (φυλάκιση) όλων των Χριστιανών διοικητικών υπαλλήλων. Το δεύτερο διάταγμα όριζε τη φυλάκιση όλων των ηγετών (κληρικών) της Εκκλησίας και το τρίτο υποχρέωνε τους φυλακισμένους πλέον Χριστιανούς να προσφέρουν θυσίες στα είδωλα. Το τέταρτο διάταγμα, τέλος, γενίκευε την απαίτηση από όλους να προσφέρουν θυσίες παντού, σε κάθε πόλη και χωριό της αυτοκρατορίας. Η Εκκλησία άρχισε και πάλι να καταγράφει χιλιάδες Μαρτύρων, αλλά και πεπτωκότων. Ο αριθμός των Χριστιανών Μαρτύρων είναι ανυπολόγιστος. Κάποιοι μιλούν για πολλά εκατομύρια. Ήδη η προς Εβραίους επιστολή, κείμενο της πρώϊμης χριστιανικής περιόδου (65-70 μ.Χ., πριν τη γενίκευση των Διωγμών), κάνει λόγο για «νέφος μαρτύρων» (Εβρ. 12,1).

Ήδη, όμως, το κλίμα είχε αρχίσει να μεταβάλλεται αισθητά υπέρ του Χριστιανισμού. Ο λαός της αυτοκρατορίας παρακολουθούσε στη αρχή με αδιαφορία και αργότερα με συμπάθεια προς τους Χριστιανούς την άφρονα πολιτική των ρωμαϊκών αρχών. Οι Διωγμοί έληξαν επίσημα με το περίφημο Διάταγμα της ανεξιθρησκείας, που συνυπέγραψαν στα Μεδιόλανα (Μιλάνο) το 313 μ.Χ. οι αυτοκράτορες Μέγας Κων/νος (306-337) και Λικίνιος (308-323). Στη Εκκλησία έπνευσε επί τέλους άνεμος ελευθερίας. Το 324 ο Μέγας Κων/νος έγινε μονοκράτορας. Μολονότι ευνόησε φανερά τον Χριστιανισμό, δεν έλαβε κανένα απολύτως μέτρο εναντίον της αρχαίας θρησκείας, μάλιστα διατήρησε τον τίτλο του «Μέγιστου Αρχιερέα» ως το τέλος της ζωής του. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία εισέρχεται πλέον δυναμικά στη χριστιανική της φάση. Η αρχαία ειδωλολατρία, αν και διατηρείται στους επόμενους αιώνες, σταδιακά παρακμάζει και τελικά εξαφανίζεται, χωρίς να απαιτηθεί κάποια άνωλθε προς τούτο επιβολή.

Αυτή είναι η ιστορική πραγματικότητα για τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού, από την οποία, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε ποιώνει είναι οι διώκτες και ποιώνει οι διωκόμενοι, ποιώνει διέπραξαν εγκλήματα, ποιώνει χρησιμοποίησαν βία και ποιώνει διαστρέφουν σήμερα την αλήθεια (Για τους Διωγμούς βλ. Κ. Παπαρηγόπουλου, Ιστορία Ελληνικού Έθνους, βιβλ. 8, έκδ. Γαλαξία, 2001, σ. 126-132, Βλ. Φειδά, Εκκλ. Ιστορία, τ. Α’, Αθήναι 19942, σ. 114-139, Ιστορία της Ορθοδοξίας, τ. 1, σ. 526-579 κ.α)

Η μαρτυρία των Συναξαρίων της Εκκλησίας

Χαρακτηριστική μαρτυρία για την έκταση των Διωγμών και των εγκλημάτων εις βάρος των πρώτων Χριστιανών παρέχουν τα ιερά Συναξάρια, όπου καθημερινά αναφέρονται περιπτώσεις Μαρτύρων που τιμά η Εκκλησία. Εκτός από τους γνωστούς μεγάλους Μάρτυρες, καταγράφεται ένα πλήθος μικρότερων Μαρτύρων, αλλά και μαρτύρια οικογενειών, παιδιών, νηπίων, γερόντων κ.α. Πιο εντυπωσιακές είναι οι περιπτώσεις μεγάλων ομάδων Χριστιανών Μαρτύρων. Τα Συναξάρια δεν αποτελούν, βέβαια, ιστορικές πηγές. Όσοι θεωρούν υπερβολικούς τους αριθμούς που παρέχουν σε κάποιες περιπτώσεις, ας τα εκλάβουν τουλάχιστο ως απλές ενδείξεις για την έκταση των γεγονότων της εποχής. Παραθέτουμε τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις ομαδικών μαρτυρίων, όπως ακριβώς καταγράφονται στα ιερά Συναξάρια.

7 Φεβρουαρίου: «Μνήμη των αγίων χιλίων Μαρτύρων και τριών (1.003), οικετών των τεσσάρων Προτικτόρων, των εν Νικομηδεία μαρτυρησάντων».

20 Φεβρουαρίου: «Μνήμη του αγίου Μάρτυρος Σαδώκ επισκόπου, και των συν αυτώ τελειωθέντων τον αριθμόν εκατό εικοσιοκτώ (128)».

5 Μαρτίου: «Ο άγιος Μάρτυς Αρχέλαος και οι συν αυτώ εκατό τεσσαράκοντα δύο (142) Μάρτυρες ξίφει τελειούνται».

9 Μαρτίου: «Μνήμη των αγίων μεγάλων Τεσσαράκοντα (40) Μαρτύρων, των εν Σεβαστεία τη πόλει μαρτυρησάντων».

18 Μαρτίου: «Οι άγιοι μύριοι (10.000) Μάρτυρες, τους αυχένας τμηθέντες, τελειούνται» (μαρτήρησαν στη Νικομήδεια).

23 Μαρτίου: «Μνήμη του αγίου Μάρτυρος Νίκωνος και των αυτού μαθητών, εκατό ενενηκονταεννέα (199) Μαρτύρων».

24 Μαίου: «Μνήμη των αγίων μαρτύρων Μελετίου του στρατηλάτου και των συν αυτώ, Ιωάννου, Στεφάνου, Σεραπίωνος του Αιγυπτίου, Καλλινίκου του μάγου, κομήτων και Τριβούνων δώδεκα (12), γυναικών τριών (3), Μαρκιανής, Παλλαδίας και Σωσάννης, νηπίων δύο (2), Κυριακού και Χριστιανού, και των συν αυτοίς μαρτυρησάντων χιλιάδων ένδεκα και διακοσίων οκτώ (11.208). Τελείται δε η σύναξη πάντων τούτων, εις τον ναόν του αγίου μάρτυρος Πλάτωνος τον ευρισκόμενο εις τα προαύλια τα ονομαζόμενα του Δομνίου».

2 Ιουνίου: «Οι άγιοι τριάκοντα οκτώ (38) Μάρτυρες, εν λουτρώ βληθέντες, της θύρας εμφραγείσης τελειούνται».

1 Ιουλίου: «Οι άγιοι δισχίλιοι (2.000) Μάρτυρες ξίφει τελειούνται».

10 Ιουλίου: «Μνήμη των αγίων τεσσαράκοντα πέντε (45) Μαρτύρων των εν Νικοπόλει της Αρμενίας μαρτυρησάντων».

27 Ιουλίου: «Οι άγιοι πεντήκοντα τρεις (53) Μάρτυρες, οι εκ της Θράκης, εν τη θαλάσση τελειούνται».

19 Αυγούστου: «Μνήμη του αγίου Μεγαλομάρτυρος Ανδρέου του Στρατηλάτου, και των συν αυτώ τελειωθέντων δισχιλίων πεντακοσίων ενενήκοντα τριών (2.593)».

4 Σεπτεμβρίου: «Ο άγιος Βαβύλας, ο εν Αντιοχεία διδάσκαλος, συν τοις υπ αυτόν ογδοήκοντα τέσσαρσι (84) παισί, ξίφει τελειούται».

6 Σεπτεμβρίου: «Οι άγιοι εκατό τέσσαρες και χίλιοι (1.104) στρατιώται, και η αγία Καλοδότη, ξίφει τελειούνται».

29 Σεπτεμβρίου: «Μνήμη των αγίων εκατόν πεντήκοντα (150) Μαρτύρων των εν Παλαιστίνη, και των αγίων Μαρτύρων Τρύφωνος, Τροφίμου και Δορυμέδοντος, και της αγίας Μάρτυρος Πετρωνίας».

30 Σεπτεμβρίου: «Οι άγιοι χίλιοι (1.000) Μάρτυρες, ξίφει τελειούνται».

10 Οκτωβρίου: «Μνήμη των αγίων διακοσίων (200) Μαρτύρων, των συναναιρεθέντων τω αγίω Ευλαμπίω».

12 Οκτωβρίου: «Οι άγιοι εβδομήκοντα (70) Μάρτυρες, ξίφει τελεούνται».

14 Οκτωβρίου: «Οι άγιοι τεσσαράκοντα (40) Μάρτυρες οι εξ Αιγύπτου και Παλαιστίνης ξίφει τελειούνται».

Πως επικράτησε ο Χριστιανισμός

Ο Χριστιανισμός είναι στη ουσία του κλήση σε ελευθερία: «επ’ ελευθερία εκλήθητε» (Γαλ. 5,13) και «τη ελευθερία ουν, η Χριστός ημάς ηλευθέρωσε, στήκετε, και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε» (Γαλ. 1,1). Στο κλίμα αυτό της «ελευθερίας της δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. 8,21) δεν έχει θέση ούτε η βία, ούτε η καταπίεση, ούτε ο εξαναγκασμός. Ο ίδιος ο Ιησούς είπε, «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν» (Μαρκ. 8,34) και «ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω· εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν, εισελεύσομαι προς αυτόν» (Αποκ. 3,20). Γι’ αυτό και η Χριστιανική Εκκλησία, σε αντίθεση με θρησκείες όπως η αρχαία ειδωλολατρία (Διωγμοί) και το Ισλάμ (επιβολή της πίστεως «δια πυρός και σιδήρου»), ουδέποτε χρησιμοποίησε βία για να επιβάλλει τη διδασκαλία της η να προσηλυτίσει μέλη, αφού κάθε άσκηση βίας καταργεί την «εν Χριστώ» ελευθερία. Βία ασκήθηκε μόνο σε περιπτώσεις έκπτωσης του Χριστιανισμού από την αυθεντικότητά του, δηλ. εκτός Ορθοδοξίας (Μεσαίωνας, Ιερά Εξέταση, Σταυροφορίες, σύγχρονες «χριστιανικές» αιρέσεις).

Στο πλαίσιο αυτό τίθεται το ερώτημα: Πως και γιατί επεκράτησε, τελικά, ο Χριστιανισμός; Στο καίριο αυτό για την ιστορία των πολιτισμών ερώτημα πολλοί επιχείρησαν να απαντήσουν. Διατυπώθηκαν απόψεις για υπεροχή της διδασκαλίας του Χριστιανισμού, υπεροχή της χριστιανικής «ηθικής», παροχή ικανοποιητικών απαντήσεων σε αγωνιώδη ερωτήματα και αναζητήσεις της εποχής, διαμόρφωση κατάλληλου «πνευματικού» κλίματος, συγγένεια με πολιτιστικά και θρησκευτικά ρεύματα της εποχής κ.λ.π. Προφανώς όλ’ αυτά ισχύουν, αλλά δεν αποτελούν τους κυριώτερους λόγους επικράτησης του Χριστιανισμού. Π.χ. η υπερέχουσα και συγροτημένη διδασκαλία συγκινούσε μόνο έναν περιορισμένο αριθμό λογίων της εποχής και «ηθικά» υποδείγματα υπήρχαν πάμπολλα εκτός του Χριστιανισμού. Φρονούμε ότι ο Χριστιανισμός επικράτησε για πιο πρακτικούς λόγους:

– Επικράτησε επειδή οι άγιοι Μάρτυρες σταύρωναν τα είδωλα, τα οποία κατακρημνίζονταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παρευρισκομένων, δηλ. επικράτησε επειδή η δύναμη του Χριστού κατατρόπωνε τη δύναμη του διαβόλου.

– Επικράτησε επειδή τα λείψανα των αγίων Μαρτύρων θαυματουργούσαν, ευωδίαζαν και παρέμεναν άφθαρτα, ως σύμβολα αιωνιότητας και σημεία της «εν Χριστώ» κατάργησης του θανάτου.

– Επικράτησε επειδή η Εκκλησία περιεβλήθη «ως πορφύραν και βύσσον» τα αίματα των Μαρτύρων της, όπως τονίζει χαρακτηριστικά η εκκλησιαστική υμνολογία.

– Επικράτησε επειδή οι Χριστιανοί στη προσωπική τους ζωή είχαν νικήσει δια του Χριστού τον κατ’ εξοχή εχθρό του ανθρώπου, τον θάνατο, με αποτέλεσμα να επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη τόλμη μπροστά στο μαρτύριο και να έχουν υπερβεί τον φόβο του θανάτου (πρβλ. Εβρ. 2,15).

– Επικράτησε επειδή οι Διδάσκαλοι του Χριστιανισμού (Απόστολοι, Μάρτυρες, Πατέρες) επικύρωναν τη διδασκαλία τους με θαυμαστά σημεία που ενεργούσε μέσω αυτών η Χάρις του Θεού, όπως ακριβώς αναφέρεται στο Ευαγγέλιο (Μάρκ. 16,20).

– Επικράτησε επειδή ο ζωντανός λόγος του Θεού με την ανακαινιστική του δύναμη μετέβαλλε ριζικά τις ψυχές και τις συνειδήσεις των ανθρώπων (Χριστιανών), αναδεικύοντάς τους «φώτα» του κόσμου και μέτοχους «άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχής».

– Επικράτησε σε τελευταία ανάλυση επειδή η Εκκλησία του Χριστού δεν αποτελεί φαινόμενο του κόσμου τούτου, αλλά παρουσία της «Βασιλείας του Θεού» εντός του παρόντος κόσμου.

Με βάση τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι οι Χριστιανοί δεν ήσαν κάποιοι έξωλθε επιβουλείς η «εχθροί» (ποιοί άραγε;), που κατέκτησαν με τη βία τους αρχαίους Έλληνες προγόνους μας, όπως αφήνει να εννοηθεί η σύγχρονη νεοειδωλολατρική προπαγάνδα, αλλά οι ίδιοι οι πρόγονοί μας, οι οποίοι, αναγνωρίζοντας την υπεροχή της «νέας θρησκείας», εγκατέλειψαν αυθόρμητα την πλάνη των ειδώλων, μετέτρεψαν τους ναούς τους σε χριστιανικούς και άρχισαν να λατρεύουν τον Ιησού Χριστό ως μόνο αληθινό Θεό.

Ιερέας Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας

(Άρθρο από το έντυπο «Ορθοδοξία και αίρεσις» της Ιεράς Μητροπόλεως Μαντινείας και Κυνουρίας

τεύχ. 68, Μάϊ. – Ιουν. 2010).

Ελληνική Πατρολογία (PG Migne)&Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια(Θ.Η.Ε.)

Θ.Η.Ε.

Τι ειναι η Θ.Η.Ε.;

http://users.forthnet.gr/ath/dimpan/keimeno_ekdoti.htm

ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ (DOWNLOAD)

http://www.arxontariki.net/viewtopic.php?f=590&t=8647&sid=d582d9948040de3b3eb6213574331e59

PG Migne

Τι είναι η PG ;

http://el.wikipedia.org/wiki/Patrologia_Graeca

ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ (DOWNLOAD)

http://www.arxontariki.net/viewtopic.php?f=451&t=7040

http://www.luc.edu/faculty/mhooker/google_books-bible_judaism_christianity.html#migne_PG

http://www.ellopos.net/elpenor/greek-texts/fathers/migne-patrologia-graeca-volumes.asp

Η Θρησκεία είναι το όπιο του λαού …


Η φράση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» είναι από τις πιο γνωστές ρήσεις του Καρλ Μαρξ, που έγινε και ιδεολογικό σύνθημα εναντίον της Θρησκείας και του Χριστιανισμού ειδικότερα. Πάνω σε αυτήν την φράση θα καταγράψω μερικές από τις σκέψεις μου.

1. Η θεωρία του Μαρξ

Διευκρινιστικά πρέπει να σημειωθή ότι ο Καρλ Μαρξ ήταν Γερμανοεβραίος, γεννήθηκε και μεγάλωσε έξω από την Βόννη, και όπως ήταν επόμενο έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην ατμόσφαιρα των εβραίων Ραββίνων. Επίσης πολύ ενωρίς στράφηκε στην ελληνική φιλοσοφία και η διατριβή του έγινε στον Επίκουρο. Στην διατριβή του έγραψε ως προμετωπίδα: «Με ένα λόγο: προς όλους τους θεούς τρέφω μίσος».

Παρενθετικά θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι το μίσος εναντίον του θεού και της θρησκείας είναι ένα θρησκευτικό γεγονός, όσο κι αν εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο, γιατί αν κανείς δεν πιστεύει σε ύπαρξη Θεού δεν στρατεύεται εναντίον αυτού του ανύπαρκτου, κατά την άποψή του, θεού. Το μίσος εναντίον του Θεού ερμηνεύεται από την άποψη ότι το κάνει εν ονόματι κάποιας άλλης πίστεως σε κάποια δική του θεότητα. Το μίσος και η πολεμική στον Θεό, γίνεται σε έναν υπαρκτό Θεό, γιατί ποτέ κανείς δεν μισεί και δεν πολεμά έναν Θεό, για τον οποίο πιστεύει ότι δεν υπάρχει.

Επανερχόμενος, θα ήθελα να τονίσω ότι ο φιλόσοφος Μπερδιάγεφ, που είχε ξεκινήσει την φιλοσοφική του εργασία ακολουθώντας τις μαρξιστικές θεωρίες, στην συνέχεια ερμήνευσε με πολύ ωραίο τρόπο τις απόψεις του Μαρξ. Ισχυρίσθηκε ότι ο Μαρξ, λόγω εβραϊκής καταγωγής, πίστευε στην μεσσιανική ιδέα, στον ερχομό «της βασιλείας του Θεού», που είναι ο προδομένος λαός. Επειδή έπαυσε να πιστεύη στην έλευση του Μεσσίου, όπως το έκαναν οι Εβραίοι, εκκοσμίκευσε αυτόν τον μεσσία, και τον ρόλο του τον απέδωσε στο προλεταριάτο, την τάξη των εργατών του εργοστασίου. Ο νέος μεσσίας, κατά τον Μαρξ, είναι το προλεταριάτο, που είναι απηλλαγμένο από το προπατορικό αμάρτημα και σ’ αυτό θα αποκαλυφθούν όλες οι αλήθειες και αυτό θα ξεσκεπάση όλες τις αυταπάτες και θα εξαφανίση την πάλη των τάξεων, οπότε θα επαναφέρη την ανθρωπότητα στην ενότητα, και θα επικρατήση η «νέα βασιλεία» στην γη.

Ο Μπερδιάγεφ, ερμηνεύοντας το εβραϊκό υπόβαθρο της μαρξιστικής θεωρίας έγραφε: «Ο θρίαμβος του προλεταριάτου θα χωρίσει την παγκόσμια ιστορία σε δύο μέρη. Θα αρχίσει μια νέα παγκόσμια εποχή. Το προλεταριάτο θα είναι η μοναδική συνείδηση, η πραγματική ανθρωπότητα και τα ενδιαφέροντά του θα συμπέσουν με εκείνα της συλλογικότητος».

Έτσι υπάρχει ο νέος μεσσιανικός λαός (το προλεταριάτο), ο νέος Μωυσής (ο Μαρξ), η νέα γη της επαγγελίας (η αταξική κοινωνία), ο νέος νόμος (η ισότητα και η δικαιοσύνη).

Το γεγονός είναι ότι ο Μαρξ, όταν είπε την ρήση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», την πατρότητα της οποίας μερικοί αποδίδουν στον Φόϋερμπαχ, είχε υπ’ όψη του τρεις θρησκευτικές παραδόσεις, ήτοι την εβραϊκή θρησκεία με τον μεσσιανισμό, τον Χριστιανισμό της Δύσεως που είχε ταυτισθή με τον σχολαστικισμό, τον καπιταλισμό, τις σταυροφορίες και τους πολέμους, αλλά και τις βουδιστικές απόψεις της Άπω Ανατολής, σύμφωνα με τις οποίες οι άνθρωποι επιδίδονται στην γιόγκα, τον υπερβατικό διαλογισμό, για να αποφύγουν την επαναφορά στην ζωή, επειδή η κάθε ζωή είναι μια οδύνη, και στην πραγματικότητα έτσι αφήνονται οι ισχυροί της γης και κάθε τύραννος να εκμεταλλεύωνται τον πόνο των ανθρώπων. Με αυτήν την έννοια τέτοιες θρησκευτικές παραδόσεις, που εκμεταλλεύονται τον άνθρωπο και τον υποτάσσουν σε άλλες αυθαίρετες εξουσίες, μπορούν να λειτουργήσουν ως όπιο του λαού, που άλλοτε τον αποκοιμίζουν και άλλοτε τον αφιονίζουν και τον ρίχνουν στον πόλεμο για την καταστροφή των άλλων.

Έχω την άποψη ότι, εάν ο Μαρξ εγνώριζε την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως την εξέφρασαν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, και όπως βιώνεται στα πραγματικά Ορθόδοξα Μοναστήρια, που διατηρούν το ησυχαστικό πνεύμα και την ακτημοσύνη, ενδεχομένως θα είχε άλλη άποψη για τα θέματα αυτά.

2. Μια ερμηνεία της Μαρξιστικής θεωρίας

Ο γνωστός Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο) σε κείμενό του αναφέρεται και στην ερμηνεία της μαρξιστικής ρήσης «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

Γράφει ότι η φράση αυτή «ανάγεται σε δυό διαφορετικές ερμηνείες». Η μία ερμηνεία συνδέεται με την καταπράϋνση των υπαρξιακών ερωτημάτων, που υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο, όταν η θρησκεία θεωρηθή ότι είναι κάποια εγγενής τάση του εξελισσόμενου όντος, δηλαδή η θρησκεία σε αυτήν την περίπτωση καταπραΰνει τις υπαρξιακές ανησυχίες του ανθρώπου. Η άλλη έννοια είναι ότι, επειδή επιδιώκεται εσκεμμένως να παραπλανάται ο λαός και να αποπροσανατολίζεται από την εκάστοτε εξουσία, χάριν της κοινωνικής ειρήνης, γι α?τό η κάθε θρησκεία χρησιμοποιείται από το κάθε κατεστημένο προς τον σκοπόν αυτό, δηλαδή αποκοιμίζει τα κοινωνικά ενδιαφέροντα του ανθρώπου.

Στην συνέχεια αναλύει ότι ο Μαρξ απέδωσε την δεύτερη σημασία στην φράση αυτή και παρέλειψε τα σχετικά με την υπαρξιακή ανησυχία και τον προβληματισμό του ανθρώπου, στα οποία η θρησκεία δίδει μια λύση. Συγχρόνως όμως δίδει και μια άλλη διάσταση της μαρξιστικής θεωρίας για την θρησκεία. Γράφει:

«Ο Μαρξ, επιμένει στην άποψη ότι η θρησκεία είναι και διαμαρτυρία εναντίον της πραγματικής κοινωνικής απαθλίωσης του ανθρώπου, και επομένως ο Μαρξ δεν καταδικάζει ούτε την θρησκεία, ούτε τον θρησκευόμενο άνθρωπο. Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του ανθρωπίνου όντος, σ’ ένα κόσμο χωρίς καρδιά, αλλά και το βάλσαμό του, όχι μόνον απέναντι στην κοινωνική του δυστυχία και αλλοτρίωση, αλλά και απέναντι στα ανεξήγητα υπαρξιακά του προβλήματα».

Δεν γνωρίζω αν αυτή είναι η πραγματική ερμηνεία που απέδιδε ο Μαρξ στην θρησκεία και πως συμβιβάζεται με την φράση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Είναι θέμα ερμηνείας και ανάλυσης. Γεγονός, πάντως, είναι ότι ο Μαρξ είχε ένα εβραϊκό υπόστρωμα στην σκέψη του και, βεβαίως, δεν μπορούσε να αποστασιοποιηθή από αυτό.

3. Θρησκεία και Εκκλησία

Μελετώντας κανείς τις θρησκείες και τις Χριστιανικές ομολογίες θα διαπιστώση ότι χρησιμοποιούν μερικές ιδέες, άλλοτε για να αποπροσανατολίσουν τους οπαδούς τους, άλλοτε για να τους φανατίσουν και άλλοτε να τους ιδεολογοποιήσουν. Για παράδειγμα η σχολαστική θεολογία και η καπιταλιστική νοοτροπία του δυτικού Χριστιανισμού, όπως την γνώριζε ο Μαρξ, η εβραϊκή σκέψη και κυρίως η σιωνιστική νοοτροπία που είναι πράγματι μια πολιτική επιλογή, η οποία χρησιμοποιεί πολιτικά τις θρησκευτικές απόψεις της Παλαιάς Διαθήκης και αυτό φαίνεται από την διαφοροποίηση των Χασιδίμ, ο ανατολικός διαλογισμός και μυστικισμός, αλλά και η μαγεία που παρατηρείται στις ανατολικές θρησκείες, δίδουν μια τέτοια εντύπωση, ότι, δηλαδή, κατά διαφόρους βαθμούς η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, με την άποψη ότι αφήνει τον άνθρωπο στο περιθώριο της κοινωνίας, οπότε δημιουργείται ελεύθερος χώρος για να δράση κάθε τύραννος και να εκμεταλλευθή τον άνθρωπο.

Όμως, μιλώντας πολλές φορές για την ρήση αυτή του Μαρξ, ότι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, ισχυρίζομαι ότι αυτό δεν αναφέρεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία, γιατί η Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως την προσδιόρισαν οι μεγάλοι Πατέρες της, δεν είναι θρησκεία, αφού δεν διακρίνεται από τα στοιχεία που έχουν οι άλλες θρησκείες, αλλά είναι Εκκλησία. Η λέξη Εκκλησία δηλώνει συγκέντρωση του Δήμου για να συζητήσουν και να λύσουν διάφορα προβλήματα. Η Εκκλησία δεν λειτούργησε ποτέ ως θρησκεία –δεν έχω επαρκή χρόνο να το αναλύσω– αλλά ως Εκκλησία, ως σύναξη κληρικών και λαϊκών, μαζί με τον Θεό, την Παναγία και τους αγίους. Όποιος διαβάσει τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη θα διαπιστώση ότι έτσι ένοιωθε την Εκκλησία και εν ονόματι αυτής της Εκκλησίας ηγήθηκε του αγώνος για να δοθούν συνταγματικές ελευθερίες στον λαό.

Αυτός είναι ο λόγος που με κάνει να πιστεύω ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία λειτουργεί περισσότερο ως πνευματικό Νοσοκομείο, ως θεραπευτική Κοινότητα, η οποία λαμβάνει τον άνθρωπο στην κατάσταση που βρίσκεται και τον ελευθερώνει από ποικίλες εξαρτήσεις, τον απο-ιδεολογοποιεί και τον απο-φανατίζει. Είναι δε γνωστόν ότι εκτός από τις οπιούχες ουσίες υπάρχουν και οι ψυχολογικές και ιδεολογικές οπιούχες ουσίες, εκτός από τα ναρκωτικά υπάρχουν και τα ψυχοναρκωτικά. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, όταν θέλη κανείς να ζήση πραγματικά μέσα σε αυτήν, με την μυστηριακή και την ασκητική ζωή, ελευθερώνει τον άνθρωπο από τις ποικίλες εξαρτήσεις.

Στο τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «Θρησκεία και Εκκλησία στην κοινωνία» μπορεί ο αναγνώστης να βρη πολλές απόψεις να αναλύωνται γύρω από το θέμα αυτό.

Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω ότι δυστυχώς σήμερα σε διάφορες θρησκευτικές κοινότητες ισχύει το σύνθημα «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού», αλλά συγχρόνως ισχύει και το σύνθημα «το όπιον είναι η θρησκεία του λαού». Τα ναρκωτικά βασανίζουν τους νέους ανθρώπους, αλλά και την άρχουσα τάξη, καθώς επίσης και μερίδα του πρωταθλητισμού με την καπιταλιστική του νοοτροπία και οργάνωση. Οι ποικιλώνυμες ψυχότροπες ουσίες είναι το όπιο του λαού. Δεν είναι μόνο η θρησκεία, αλλά και η εξουσία το νέο όπιο του λαού. Ο Προφήτης Ησαΐας κατακρίνει αυτούς που μεθούν χωρίς κρασί και εννοεί τους ασκούντας την ποικιλότροπη εξουσία. Και δυστυχώς αυτού του γεγονότος καθιστάμεθα μάρτυρες κάθε μέρα.

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Από: http://eatheia.blogspot.com

Διάγνωση του φαινομένου της σύγχρονης αθεΐας


Δεν έχω πρόθεση να μπλέξω τον καλό αναγνώστη με θεολογικούς, φιλοσοφικούς και επιστημονικούς ορισμούς, ούτε να αναφερθώ στις αθειστικές φιλοσοφικές σχολές της ευρωπαικής διανόησης των Φώυερμπαχ, Μαρξ, Φρόυντ, Νίτσε, κτλ., επειδή η αθεία που συναντούμε στις μέρες μας, κατά το πλείστον, στο περιβάλλον μας, δεν είναι αυτής της μορφής.

Θα σας απασχολήσω με το πρόβλημα της αθείας, όπως το έζησα στο χώρο της παιδείας και της κοινωνίας που κινούμαι. Εχω την ισχυρή πεποίθηση ότι μονάχα αυτά που μαθαίνει κάποιος εμπειρικά έχουν κάποια αξία και όχι κάποιες θεωρίες που ανακαλύπτει τις ώρες της μελέτης ή της περισυλλογής του. Οχι ότι η μελέτη ή η περισυλλογή δεν βοηθούν. Η πρώτη έχει τεράστια σημασία επειδή κωδικοποιεί τις εμπειρίες της συνολικής σοφίας των ανθρώπων και καταγράφει τις υψηλής εμβελείας συλλήψεις των ιδιαίτερα προικισμένων ανθρώπων. Οσο για την περισυλλογή είναι κεφαλαιώδους σημασίας διότι στρέφει τον άνθρωπο προς τον εαυτό του για να αξιολογήσει τις εμπειρίες της εξωτερικής του περιπλάνησης.

Ολες οι πιο πάνω όμως αναγκαιότατες διεργασίες συνιστούν τη θεωρητική κάλυψη των πραγμάτων. Είναι τα “in vitro” εργαστηριακά πειράματα, όπως τα αποκαλούν οι γιατροί, τα οποία αν δεν αποδειχθούν αποτελεσματικά “in vivo”, δηλαδή από τη θεραπευτική τους ιδιότητα στους ασθενείς που τα χρησιμοποιούν, δεν είναι σε τελική ανάλυση τα φάρμακα που χρειαζόμαστε.

Για να διαγνώσουμε το φαινόμενο της αθείας θα χρειαστεί να ξεκαθαρίσουμε τις ακόλουθες πέντε έννοιες:

α) Αγνωστικιστής,

β) Αντίθεος,

γ) Δειστής,

δ) Βιταλιστής, και

ε) Α-Θεος.

Ας πάρουμε τους όρους με τη σειρά.

Ο ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΤΗΣ

α) Ο “Αγνωστικιστής” είναι ψυχρός, ήρεμος και λογικός στην αντιμετώπιση της αθείας του. Δεν έχει εμφανή εμπάθεια κατά του Θεού και ούτε σαρκάζει τα θεία, αλλά απλώς ομολογεί: – Αγνοώ το Θεό. Δεν Τον συνάντησα ποτέ μου, αλλά παρά το γεγονός ότι οργάνωσα τη ζωή μου ως να μην υπάρχει Θεός, αν τυχόν υπάρχει, είμαι ανοικτός και πρόθυμος για τη μεγάλη αυτή στιγμή. Οι γνήσιοι αγνωστικιστές είναι συνήθως μια ελάχιστη μερίδα ανθρώπων, κάτοχοι ευρείας παιδείας, ισορροπημένες προσωπικότητες και άτομα υψηλού δείκτη νοημοσύνης. Η συζήτηση μαζί τους μπορεί να γίνει σε πολύ νηφάλιους τόνους, αλλά η μεταστροφή τους στην πίστη απαιτεί κυριολεκτικά την άμεση και συγκεκριμένη επέμβαση του Θεού.

Ο ΑΝΤΙΘΕΟΣ

β) Ο “Αντίθεος” είναι αυτός που κατά βάθος πιστεύει (τις περισσότερες φορές πιο πολύ από αυτούς που θεωρούμε πιστούς), αλλά ο οποίος έχει μια πολύ λανθασμένη προσέγγιση στο θέμα της πίστης. Ο “Αντίθεος” συνήθως βρίζει, χλευάζει, βλασφημεί, ειρωνεύεται και τσακώνεται με το Θεό, επειδή έχει κάποια προβλήματα μαζί Του, είτε για κάποια προσωπικά, οικογενειακά, είτε άλλης φύσεως θέματα που τον βασανίζουν. Πρόκειται συνήθως για άνθρωπο που δεν δέχεται να σηκώσει το σταυρό που του έδωσε ο Θεός με υπομονή και καρτερία και γι’ αυτό τηρεί απέναντί Του εχθρική στάση και πεισμώνει σαν μικρό παιδί που κάνει αταξίες και τιμωρείται. Ετσι επειδή είναι χολωμένο δεν δέχεται να πάρει λ..χ.. το παγωτό ή τη σοκολάτα που του προσφέρουν οι γονείς του με αποτέλεσμα να αυτοτιμωρείται για το πείσμα που δείχνει.

Χαρακτηριστικό δείγμα “Αντίθεου” αποτελεί ο παγκοσμίου φήμης νεοέλληνας λογοτέχνης Νίκος Καζαντζάκης την πνευματική παθολογία του οποίου θα ήταν ενδιαφέρον να αναλύσουμε σε προσεχές άρθρο.

Ο «ΔΕΙΣΤΗΣ»

γ) Ο “Δεϊστής” (η λέξη παράγεται από τη λατινικό όρο deus, που σημαίνει Θεός) είναι αυτός που πιστεύει ότι υπάρχει Θεός δημιουργός του κόσμου, αλλά ο οποίος δεν ζητά από τα πλάσματά Του να Τον λατρεύσουν και να προσαρμόσουν τη ζωή τους σύμφωνα με το θέλημά Του. Πρόκειται δηλαδή για άνθρωπο που δεν πιστεύει με τη θρησκευτική έννοια του όρου, αλλά γι’ αυτόν που έρχεται να απαντήσει με τη φιλοσοφική αρχή του αιτίου – αιτιατού το ερώτημα της δημιουργίας του κόσμου.

Ο «ΒΙΤΑΛΙΣΤΗΣ»

δ) Ο “Βιταλιστής” (ο όρος ετυμολογείται από το Λατινική λέξη vita που σημαίνει ζωή) είναι εκείνος που πιστεύει ότι η ζωή είναι αυτοσκοπός, διότι έχει μέσα της το “τέλος” (στα αρχαία Ελληνικά ο όρος αυτός σημαίνει το σκοπό), για τον οποίο υπάρχει ο άνθρωπος.

Αναφερόμαστε μ’ άλλα λόγια στην “εντελέχεια”, όπως την ονομάζει ο μεγάλος φιλόσοφος της αρχαιότητας Αριστοτέλης. Το “βιταλιστή” τον συναντούμε πολλές φορές με δειστικές αντιλήψεις. (Δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας άλλωστε το ότι για την “εντελέχεια” μίλησε πρώτος ο φιλόσοφος ο οποίος έκανε αναφορά στο “πρώτο κινούν ακίνητο”, δηλαδή ο Αριστοτέλης).

Ο “βιταλιστής” αντιμετωπίζει το θάνατο ως ένα φυσικό γεγονός τον οποίο θεωρεί ως φυσική κατάληξη όλων των ζωντανών οργανισμών και επομένως και της ανθρώπινης ύπαρξης και ως εκ τούτου δεν προσδοκά οποιαδήποτε μορφή ζωής επέκεινα του τάφου. Τέλος,

Ο «Α-ΘΕΟΣ»

ε) Ο “Α – Θεος” (από το “α” το στερητικό και τη λέξη Θεός) είναι αυτός που ζει ως να μην υπάρχει Θεός που προνοεί για τα πλάσματά Του. Ο “Α – Θεος” δεν έχει επίσης καμιά δυσκολία να συμμετέχει στη λατρευτική ζωή της θρησκείας που ανήκει, ούτε να δέχεται θεωρητικά τη δογματική της διδασκαλία. Στην πράξη όμως ζει ως να μην υπάρχει Θεός. Τον επικαλείται μόνο όταν Τον χρειάζεται για να τον βγάλει από τις δύσκολες περιστάσεις της ζωής του. Τον χρησιμοποιεί σαν deus ex machina (από μηχανής Θεό). Μ’ άλλα λόγια ο Θεός του είναι χρήσιμος για να υπηρετεί το ανθρώπινο θέλημα κι όχι ο άνθρωπος το θεικό.

Ο “Α – Θεός” πιστεύει στην ευσπλαχνία αλλά όχι στη δικαιοσύνη του Θεού επειδή του χρειάζεται ένας βολικός Θεός που θα του επιτρέπει να αμαρτάνει ανενόχλητος. Ο “Α-Θεος” φαντάζεται το Θεό σαν ένα καλόβολο, ασπρομάλλη γεροντάκο, ο οποίος, όπως ακριβώς ο παππούς του, δεν του χαλάει κανένα χατίρι.

Γι’ αυτό το λόγο μόλις κάποιο από τα όνειρα, τις επιδιώξεις, την υγεία, την οικονομική και κοινωνική του επιφάνεια την επαγγελματική του σταδιοδρομία ή την οικογενειακή του ευτυχία απειληθούν προστρέχει στο Θεό για να Τον καλέσει να του τα διασφαλίσει.

Ο “Α – Θεος” δεν είναι όμως σε καμιά περίπτωση διατεθειμένος να προσαρμόσει τη ζωή του σύμφωνα με το θεικό θέλημα. Σύμφωνα με τον εύστοχο χαρακτηρισμό του Αγγλικανού επίσκοπου Robinson, φαντάζεται το Θεό “up there” για να κάνει ανενόχλητος “down here” ότι θέλει. Ο Θεός τη δουλειά Του (που συνίσταται στο να υπηρετεί τα πάθη και τις υλικές μας ανάγκες) και εμείς τη δική μας (ότι ο καθένας μας θεωρεί σωστό κι ότι νομίζει ότι τον κάνει ευτυχισμένο).

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Ποια η ανάλυση της ευχής:»Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν»;


Του Aρχιμ. Aιμιλιανού Kαθηγουμένου I. M. Σίμωνος Πέτρας:

Tην προσευχήν του Aγίου Όρους ποιός δεν την γνωρίζει; Aποτελείται από μίαν φράσιν μικράν, από μετρημένας τας λέξεις.

Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν
Mε την βοεράν κραυγήν «Kύριε», δοξολογούμεν τον Θεόν, την ένδοξον μεγαλειότητά Tου, τον βασιλέα του Iσραήλ, τον δημιουργόν της ορατής και αοράτου κτίσεως, όν φρίττουσι τα Σεραφείμ και τα Xερουβείμ.
Mε την γλυκυτάτην επίκλησιν και πρόσκλησιν «Iησού», μαρτυρούμεν, ότι είναι παρών ο Xριστός, ο σωτήρ ημών, και ευγνωμόνως τον ευχαριστούμεν, διότι μας ητοίμασε ζωήν αιώνιον.

Mε την τρίτην λέξιν «Xριστέ«, θεολογούμεν, ομολογούντες ότι ο Xριστός είναι αυτός ο Yιός του Θεού και Θεός. Δεν μας έσωσε κάποιος άνθρωπος, ούτε άγγελος, αλλά ο Iησούς Xριστός, ο αληθινός Θεός.
Eν συνεχεία, με την ενδόμυχον αίτησιν «ελέησόν με», προσκυνούμεν και παρακαλούμεν να γίνη ίλεως ο Θεός, εκπληρών τα σωτήρια αιτήματά μας, τους πόθους και τας ανάγκας των καρδιών μας.

Kαι εκείνο το «με», τί εύρος έχει! Δεν είναι μόνον ο εαυτός μου – είναι άπαντες οι πολιτογραφηθέντες εις το κράτος του Xριστού, εις την αγίαν Eκκλησίαν, είναι όλοι αυτοί που αποτελούν μέλος του ιδικού μου σώματος.
Kαι, τέλος, διά να είναι πληρεστάτη η προσευχή μας, κατακλείομεν με την λέξιν «τόν αμαρτωλόν», εξομολογούμενοι – πάντες γάρ αμαρτωλοί εσμεν – καθώς εξωμολογούντο και όλοι οι Άγιοι και εγίνοντο διά ταύτης της φωνής υιοί φωτός και ημέρας.

Eξ αυτών αντιλαμβανόμεθα, ότι η ευχή εμπεριέχει δοξολογίαν, ευχαριστίαν, θεολογίαν, παράκλησιν και εξομολόγησιν.

Από: http://orthodox-answers.blogspot.com/

Να εγκαταλείψουμε την εκκλησία του Χριστού εξαιτίας των σκανδάλων;


Η παρακάτω απάντηση, ας θεωρηθεί και ως ελάχιστος φόρος τιμής, ως ένδειξη αγάπης και σεβασμού προς το πρόσωπο των λειτουργών της εκκλησίας μας, μια φωνή υπεράσπισης, όχι του λειτουργήματος του κληρικού, γιατί το λειτούργημα δεν βάλλεται και δεν μπορεί να πειραχθεί, (με την έννοια της ευχαριστίας αφού η λογική λατρεία λαμβάνει χώρα στο «υπερουράνιο και νοερόν θυσιαστήριον») αλλά των ανθρώπων εκείνων που καθημερινά βάλλονται πανταχόθεν, που ξευτιλίζονται όσο καμία άλλη μερίδα συνανθρώπων μας, που στα εκατοντάδες ρεπορτάζ των ΜΜΕ δεν υπάρχει ούτε ένα που να πει :για στάσου, που φτάσαμε, που βαδίζουμε, γιατί τέτοιο μίσος και εναντίων ποιών;;; Των ανθρώπων εκείνων που καθημερινό τους μέλημα είναι οι ενορίτες τους; Των ανθρώπων εκείνων που στην διάρκεια της θητείας τους (της ζωής τους δηλαδή) προσεύχονται και μνημονεύουν για εκατομμύρια ψυχών ονομαστικά!;. Των ανθρώπων εκείνων που συμπάσχουν, αγωνιούν και συμπαραστέκονται έμπρακτα στον συνάνθρωπο τους;. Των ανθρώπων εκείνων που από την ίδρυση της εκκλησίας μέχρι σήμερα έχουν γίνει αιτία να σωθούν εκατομμύρια ψυχές;. Των ανθρώπων εκείνων που συνειδητά επιλέγουν να φορούν για όλη τους τη ζωή ένα και μόνο ρούχο, ένα μαύρο ράσο (και για αυτό ακόμα επικρίνονται!!!) κάθε μέρα, όλη μέρα, για πάντα; Των ανθρώπων εκείνων που στην διάρκεια της εκκλησιαστικής ιστορίας εκατοντάδες από αυτούς έδωσαν το αίμα τους, για τον Χριστό και την ορθοδοξία μας;

Σε καμία περίπτωση τα λόγια αυτά μη θεωρηθούν κολακευτικά ή ότι πηγάζουν από κάποιου είδους ιδιοτέλεια.

Σκάνδαλα πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν και «ουαί τω κόσµω από των σκανδάλων· ανάγκη γαρ ελθείν τα σκάνδαλα, πλην ουαί τω ανθρώπω δι’ ου το σκάνδαλον έρχεται…» (ματθ. ιη’ 7)

Αλλοίμονο, δηλαδή, στον άνθρωπο εξαιτίας του οποίου έγινε σκάνδαλο και σκάνδαλα είναι ανάγκη (στο σχέδιο του Θεού) να υπάρχουν. Αλλοίμονο στον άνθρωπο και στον κόσμο όχι σε όλους τους ανθρώπους και όλους τους κληρικούς.

Έχετε παρατηρήσει ότι κατηγορούνται «όλοι οι Ιερείς» και όχι μερικοί από αυτούς; Αυτός που κατηγορεί, πάντα ξεκινάει λέγοντας: ο τάδε έκανε αυτό, είπε εκείνο κλπ, για να καταλήξει γενικεύοντας την κατηγορία, συμπεριλαμβάνοντας όχι μόνο όλους τους Ιερείς αλλά και την ίδια την Εκκλησία και τα μέλη της.

Έχετε παρατηρήσει ότι αυτοί που κατηγορούν, δεν έχουν ιδία γνώση περί του σκανδάλου, δεν έχουν καμία απόδειξη, αλλά το μεταφέρουν επειδή κάπου το άκουσαν;

Έχετε παρατηρήσει ότι οι επικριτές σπάνια πατάνε το πόδι τους στην εκκλησία και αν το κάνουν το κάνουν με βαριά καρδιά, όπως λένε, εξαιτίας των σκανδάλων στους κόλπους της Εκκλησίας;

Έχετε αναλογιστεί και παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι εκείνοι που εκκλησιάζονται τακτικά, είναι συνειδητά μέλη της εκκλησίας και μετέχουν στα μυστήρια της, σπανίως και ελαχίστως παραπονιούνται; Γιατί, έχουν κανένα όφελος οικονομικό ή κοινωνικό από αυτήν τους την συμμετοχή;

Έχετε αναλογιστεί και παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι που διακονούν και βοηθούν την εκκλησία, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, καμία αμοιβή, διευκόλυνση ή ωφέλεια υλική αποκομίζουν;

Ξέρετε ότι ενώ υπάρχουν πάνω από 10.000 Ιερείς σε όλη την Ελλάδα, αυτοί τους οποίους αφορούν τα σκάνδαλα (εμπλέκεται δηλαδή το όνομα τους) είναι λιγότεροι από το 1-2% του συνόλου και συνήθως, οι κατηγορίες για αυτούς είναι γελοίες: «μίλησε άσχημα», έκανε αυτό», «θεάθηκε από κάποιον να κάνει εκείνο», «πήρε τόσα χρήματα» κλπ. Λες και οι παπάδες δεν είναι κι αυτοί άνθρωποι, λες και είναι τέλειοι και αναμάρτητοι!

Επειδή δηλαδή, ένας απόστολος αποστάτησε, παρέκλινε και ξεκόπηκε από τους άλλους, σκανδάλισε με την συμπεριφορά του, πρέπει όλοι οι υπόλοιποι να είναι το ίδιο και πρέπει όλοι εμείς να ακολουθήσουμε τον ένα γιατί μας βολεύει καλύτερα;. Είναι αυτό δικαιολογία να εγκαταλείψουμε την Εκκλησία του Χριστού; Είναι αυτό δικαιολογία; Είναι;

Ο γέροντας Παΐσιος για τα σκάνδαλα:
Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν έχει καμία έλλειψη. Η μόνη έλλειψη που παρουσιάζεται, είναι από μας τους ίδιους, όταν δεν αντιπροσωπεύουμε σωστά την Εκκλησία, από τον πιο μεγάλο στην ιεραρχία μέχρι τον απλό πιστό. Μπορεί να είναι λίγοι οι εκλεκτοί, όμως αυτό δεν είναι ανησυχητικό. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει. Δεν είναι Ναός που κτίζεται με πέτρες, άμμο και ασβέστη από ευσεβείς και καταστρέφεται με φωτιά βαρβάρων, αλλά είναι ο ίδιος ο Χριστός· «και ο πεσών επί τον λίθον τούτον συνθλασθήσεται· εφ’ ον δ’ αν πέση, λικμήσει αυτόν».
Ο Χριστός ανέχεται σήμερα μια κατάσταση. Ανέχεται και ενεργεί η θεία Χάρις για χάρη του λαού. Μια μπόρα είναι· θα ξεκαθαρίσουν τα πράγματα· δεν θα σταθούν.
[…]
Αν όμως φταίει ένας δεσπότης, ένας παπάς, ένας καλόγερος, δεν φταίει ο Χριστός. Αλλά οι άνθρωποι δεν πάνε ως εκεί. «Αντιπρόσωπος του Χριστού δεν είναι;» λένε. Ναι, αλλά αναπαύεται ο Χριστός με αυτόν τον αντιπρόσωπο; Ή δεν σκέφτονται τι τον περιμένει αυτόν τον αντιπρόσωπο στην άλλη ζωή.
Γι’ αυτό μερικοί που σκανδαλίζονται από μερικά γεγονότα καταλήγουν να μην πιστεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν οι καημένοι ότι όπως, αν φταίει ένας χωροφύλακας, δεν φταίει το έθνος, έτσι κι αν φταίει ένας παπάς, δεν φταίει η Εκκλησία. Όσοι όμως σκανδαλίζονται, αλλά έχουν καλή διάθεση, καταλαβαίνουν, όταν τους εξηγήσεις. Αυτοί έχουν και ελαφρυντικά, γιατί μπορεί να μην είχαν βοηθηθεί και να έχουν άγνοια από μερικά πράγματα.

Από:  http://orthodox-answers.blogspot.com/